Noong nakaraang mga buwan, mula Enero hanggang Mayo, nakapagbasa ako ng dalawampu't dalawang libro. Ngayong mga buwan ng Hunyo at Hulyo naman, labintatlo. Pinakaproduktibo ang mga buwang ito sa akin dahil bakasyon ngayon sa masteradong pag-aaral. Sumatutal, nakaka-35 na libro na ako ngayong nangangalahati na ang taong 2026. Heto ang mga librong nabasa ko nitong huling dalawang buwan:
.png)
Hunyo (6):
23. Closer (1989) ni Dennis Cooper
24. The Sluts (2004) ni Dennis Cooper
24. The Sluts (2004) ni Dennis Cooper
25. There Is an Anger that Moves (2007) ni Kei Miller
26. I Do Know Some Things (2025) by Richard Siken
27. Pedagogy of Solidarity (2014) ni Paulo Freire
28. Pedagogy of the Oppressed (1968) ni Paulo Freire
Hulyo (7):
29. Venom (2002) ni Saneh Sangsuk30. The Flag of Childhood (2002) ni Naomi Shihab Nye
31. A Shining (2023) ni Jon Fosse
32. Morning and Evening (2000) ni Jon Fosse
32. Morning and Evening (2000) ni Jon Fosse
33. The Corpse Exhibition and Other Stories of Iraq (2014) ni Hassan Blasim
34. The Madman of Freedom Square (2004) ni Hassan Blasim
35. The Box Man (2010) ni Imiri Sakabashira
Rebelasyon si Dennis Cooper sa akin. May mga uri ng transgresyong tila paglalabas lamang ng angas sa mundo. Hindi na ako namamangha rito. Tingin ko, tapos na ang panahon para mamangha sa estetikang ninais maisulong ng mga tulad ni Marquis de Sade. Pero itong si Cooper, puwersahan sa aking ipinakita't ipinaranas ang isa pang marahas na digresyon sa dakilang naratibo ng ating mga buhay. Narito ang mga tauhang binuwal ng napakaindibiduwalistikong lipunang nagdidikta sa pagmamalay ng bawat isa hinggil sa seksuwalidad at relasyon. Humanga rin sa paglalaro sa anyo ng nobela bilang mga paskil sa forum at sanga-sangang komento mula sa iba't ibang tao. Ang mga tsismis, haka-haka, at nagkikiskisang komentaryong isinisiwalat ang pluralidad ng katotohanan.
Dahil pagbubukas ng akademikong taon ang buwan ng Hunyo, binasa ko naman ang dalawang libro ni Paulo Freire hinggil sa pedagohiya at edukasyon.
Pinakaproduktibo naman ang buwan ng Hulyo para sa akin. Pitong libro ang binasa ko, walang iisang tema ang mga libro't kung ano na lamang ang maibigang basahin. Nobela ni Sangsuk na matagal ko nang gustong basahin: isang matalas na alegorya sa kahihinatnan ng lipunang naniniwala sa pekeng propetang nangangako ng katubusan sa sangkatauhan. Binasa ko rin ang dalawang Jon Fosse at Hassan Blasim mula sa aking listahan ng to-be-read na mga libro. Natatawa ako habang isinusulat ito dahil tila nasa magkabilang panig ang panulat ng dalawa: isang biblikal na pagsisiwalat sa sala-salabid na buhay ng bawat isa sa atin (Jon Fosse) at isang pagbato ng bomba sa pusod ng lungsod (Blasim).
Binasa naman, para sa huling mga araw sa buwan ng Hulyo, itong The Box Man (2009) ni Imiri Sakabashira. Absurdo, mapaglaro ang mga parisukat na pohas, at parang may gustong sabihing mahalaga sa reyalidad ng Japan sa kasalukuyang panahon. Naalala ko ang malikot na imahinasyon at matalas na kritika nina Satoshi Kon, Ryu Murakami, at Yoshihiro Tatsumi. Sa libro ni Sakabashira, kagaya ng mga nabanggit na manlilikha, inilalantad ang Japan sa pinakakasuklam-suklam na imahe nito. Sa isang bahagi, naligaw ang dalawang tauhan sa gusaling naglalaman ng iba't ibang alternatibong reyalidad. Ang mga reyalidad na ito'y binubuod ng karahasan at pang-aabuso. Ang dating sa akin: hindi na kailangang kumatha ng panibagong impyerno ni Dante; ang mundo, ayon kay Sakabashira, ang mismong impyerno. Narito ang lagim at dahas na dapat nating tubusin. Kailangan lamang titigan ang iniiwasang tapunan ng tingin nang marami, pangahasang titigan ang abismong naglalaman ng pinakamalalagim na reyalidad ng mundo. Ngayon ko lang din nalamang higante pala sa larangan ng pagguhit si Sakabashira sa bansang Japan!
Pinakaproduktibo naman ang buwan ng Hulyo para sa akin. Pitong libro ang binasa ko, walang iisang tema ang mga libro't kung ano na lamang ang maibigang basahin. Nobela ni Sangsuk na matagal ko nang gustong basahin: isang matalas na alegorya sa kahihinatnan ng lipunang naniniwala sa pekeng propetang nangangako ng katubusan sa sangkatauhan. Binasa ko rin ang dalawang Jon Fosse at Hassan Blasim mula sa aking listahan ng to-be-read na mga libro. Natatawa ako habang isinusulat ito dahil tila nasa magkabilang panig ang panulat ng dalawa: isang biblikal na pagsisiwalat sa sala-salabid na buhay ng bawat isa sa atin (Jon Fosse) at isang pagbato ng bomba sa pusod ng lungsod (Blasim).
Binasa naman, para sa huling mga araw sa buwan ng Hulyo, itong The Box Man (2009) ni Imiri Sakabashira. Absurdo, mapaglaro ang mga parisukat na pohas, at parang may gustong sabihing mahalaga sa reyalidad ng Japan sa kasalukuyang panahon. Naalala ko ang malikot na imahinasyon at matalas na kritika nina Satoshi Kon, Ryu Murakami, at Yoshihiro Tatsumi. Sa libro ni Sakabashira, kagaya ng mga nabanggit na manlilikha, inilalantad ang Japan sa pinakakasuklam-suklam na imahe nito. Sa isang bahagi, naligaw ang dalawang tauhan sa gusaling naglalaman ng iba't ibang alternatibong reyalidad. Ang mga reyalidad na ito'y binubuod ng karahasan at pang-aabuso. Ang dating sa akin: hindi na kailangang kumatha ng panibagong impyerno ni Dante; ang mundo, ayon kay Sakabashira, ang mismong impyerno. Narito ang lagim at dahas na dapat nating tubusin. Kailangan lamang titigan ang iniiwasang tapunan ng tingin nang marami, pangahasang titigan ang abismong naglalaman ng pinakamalalagim na reyalidad ng mundo. Ngayon ko lang din nalamang higante pala sa larangan ng pagguhit si Sakabashira sa bansang Japan!